امتیاز مثبت 

کد مطلب: ۷۹۳۰۲

امام علی (ع) در حکمت ۵۰ نهج البلاغه، دل‌های انسان‌ها را وحشی و رمنده توصیف می‌کنند و ایجاد انس و دوستی را کلید جذب آن‌ها می‌دانند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری اوشیدا، أمیرالمؤمنین امام علی علیه السلام در نهج‌البلاغه نکاتی درباره «راه جذب دلها» بیان می‌کنند که تقدیم شما فرهیختگان می‌شود.

حکمت ۵۰:

«قُلُوبُ الرِّجَالِ وَحْشِیَّةٌ، فَمَنْ تَأَلَّفَهَا أَقْبَلَتْ عَلَیْه.»

ترجمه:

دل‌های انسان‌ها وحشی و رمنده است، هرکس با آنها انس گیرد رو به سوی او می‌کنند!

شرح:

راه تسخیر دل ها:

امام در این کلام حکمت‌آمیز درس مهمی برای صید دل‌ها و جلب و جذب دوستان می‌دهد. می‌فرماید: «دل‌های انسان‌ها وحشی و رمنده است هرکس با آنها انس گیرد رو به سوی او می‌کنند»؛ (قُلُوبُ الرِّجَالِ وَحْشِیَّةٌ، فَمَنْ تَأَلَّفَهَا أَقْبَلَتْ عَلَیْهِ).

اشاره به اینکه انسان، نسبت به کسانی که نمی‌شناسد نوعی احساس بیگانگی می‌کند؛ ولی اگر طرف مقابل از طریق محبت وارد شود در برابر او رام می‌شود.

به گفته بعضی از شارحان نهج‌البلاغه این مطلب برای انسانی که تازه در شهر یا در محله‌ای وارد می‌شود و سکنا گزیند کاملاً محسوس است او حتی از همسایگان نزدیکش فاصله می‌گیرد اما اگر چند بار با او سلام و علیک کنند و به دیدارش بروند و هدیه ای برایش بفرستند رابطه دوستی آنها مستحکم م‌شود.

آنچه بعضی پنداشته‌اند که این کلام حکمت‌آمیز با اصل مدنیّ بالتبع بودن انسان سازگار نیست اشتباه بزرگی است. درست که انسان ذاتاً روح اجتماعی دارد و نمی‌تواند تنها زندگی کند و تمام پیشرفت‌ها و موفقیت های بشر در سایه همین روح اجتماعی است؛ ولی این بدان معنا نیست که در برابر هر فرد ناشناخته ای اظهار محبت و دوستی کند و با او الفت بگیرد؛ الفت گرفتن احتیاج به مقدمات دارد همان گونه که عداوت و دشمنی نیز مقدماتی می خواهد و نظر امام(علیه السلام) به این حقیقت است که در روایات دیگری نیز وارد شده و در گفتار معروف: «الاْنْسانُ عَبیدُ الاحْسانِ؛ انسان بنده احسان است» منعکس است.

این که در بعضی از شروح به واسطه حل نشدن مشکل «مدنیٌّ بالطبع» بودن انسان یا وحشی بودن قلوب این تفسیر را پذیرفته اند که منظور از «رجال» همه انسا‌ها نیستند بلکه افراد بزرگ و قدرتمندِ اجتماع‌اند، تفسیر نادرستی به نظر می‌رسد، زیرا ظاهر عبارت اشاره به همه یا اغلب انسان‌هاست نه گروه اندکی.

شاهد این سخن حدیثی است که از رسول خدا(صلی الله علیه وآله) نقل شده که فرمود: «ثَلاَثٌ یُصْفِینَ وُدَّ الْمَرْءِ لاَِخِیهِ الْمُسْلِمِ یَلْقَاهُ بِالْبُشْرِ إِذَا لَقِیَهُ وَیُوَسِّعُ لَهُ فِی الْمَجْلِسِ إِذَا جَلَسَ إِلَیْهِ وَیَدْعُوهُ بِأَحَبِّ الاَْسْمَاءِ إِلَیْهِ؛(۱) سه چیز است که محبت انسان را نسبت به برادر دینی اش صفا می‌بخشد: با چهره گشاده با او روبرو شود و در مجلس جای مناسب به او دهد و او را به محبوب‌ترین نام‌هایش صدا بزند».

منبع: کتاب پیام امام امیر المومنین (علیه السلام)، شرح تازه و جامعی بر نهج البلاغه

انتهای خبر/