به گزارش پایگاه خبری
اوشیدا، عباس نورزایی، رئیس کانون جهادگران جهاد سازندگی استان سیستان و بلوچستان در یادداشتی نوشت: از امام صادق (ع) پرسیدند مگر همهٔ شما کشتی نجات و هدایت نیستید؟ حضرت فرمود: «کُلُنا سُفُن النّجاة و لکن سَفینة جَدّی الحُسین أوسَع و فی لُجج البحار أسرَع». همهی ما سفینهٔ نجاتیم اما کشتی حسین (ع) وسیعتر و سریعتر است.
وقتی منتقم آل محمد (ص) قیام میفرمایند، فریاد برمیآورد: «أَلا یَا أَهلَ الْعالَم إِنَّ جَدِّیَ الْحُسَین»، ای اهل عالم، جد من حسین (ع) است. استنباط عموم علمای اسلام از این رجز حضرت ولیعصر (ع) این است که خلق عالم در آن زمان، چنان حسین (ع) را شناختهاند که حسین (ع) معرّف امامزمان (عج) است.
رویکرد حرکت عظیم پیادهروی اربعین دقیقاً همین تاکتیک است.
مسلمانان و بالاخص شیعیان جهان، با درک این موضوع، همهساله از اقصینقاط دنیا در سختترین شرایط، خصوصاً سالهای اخیر که دمای منطقه نیز غیرقابلتحمل شده، خود را در روز اربعین حسینی به جادهٔ نجف - کربلا میرسانند و مشق عرفان و عاشقی میکنند.
از سال ۱۳۹۴ همواره توفیق حضور در این مناسک معنوی را داشتهام، امسال بنا به شرایطی این توفیق از من سلب شد، اما امروز خادمی زوار اربعین در مرز میرجاوه، جایی که گرمای آن پلشتیهای جسم و روح انسان را ذوب میکرد، نصیب حقیر و تنی چند از اعضای خانوادهام شد.
در کاروانهای پاکستانی، تمام اعضای خانواده از پدربزرگ و مادربزرگ استخوانی و نحیف تا کودکان قنداقشده، حضور دارند و از ۲۵۰۰ کیلومتر آن طرف مرز با حداقل ۵ شبانهروز صرف وقت، از مسیری که تکفیریها، قاچاقچیها، سارقین مسلح و راهزنان در کمینشان هستند و تحمل گرمای بیش از ۵۰ درجه با جادههای صعبالعبور، بدون امکانات رفاهی بینراهی خود را به جمهوری اسلامی ایران میرسانند تا از این مسیر به عراق بروند.
در حقیقت میخواهم به بخشی از باورها و رفتارهای حسینی این مردم نجیب بپردازم که از جمله عبارتاند از کاروانسالار: به فردی که مدیریت یک کاروان زیارتی را عهدهدار است، کاروانسالار یا سالار میگویند.
معادل آن در کشورهای عربی، معلم است و در ایران نیز مدیر کاروان، حملهدار و قافلهسالار گفته میشود.
سبیل امام حسین (ع) به کمکهای مردمی یا نذوراتی که برای برگزاری مراسم عزای امام حسین (ع) یا برای عزیمت افراد کمدرآمد به عتباتعالیات پرداخته میشود، سبیل امام حسین (ع) گفته میشود.
در طی این مسیر اهلتسنن نیز برای عزاداران حسینی در موکبهایی به نام «سبیل»، آب و خوراک آماده میکنند و به زوار خدمت میکنند.
راز حضور نوزادان در کاروانهای پاکستانی، در کاروانهای پاکستانی، نوزادان و کودکان زیادی دیده میشوند. بر اساس رسمی دیرینه بین خانوادهها، کسی که صاحب فرزند نمیشود، نذر میکند که اگر خداوند به او فرزندی عطا کند، او را به زیارت امام حسین (ع) ببرد؛ بنابراین بخش زیادی از این نوزادان و کودکان، نذر زیارت حضرت عشق هستند.
نشان غلامی امام حسین (ع) اغلب زوار بر مچ دستان خود، پارچهای متبرک میبندند که به آن نشان غلامی امام حسین (ع) میگویند و به غلامی و نوکری آن حضرت در هر جایگاه و مقام اجتماعی که هستند، افتخار میکنند.
امام بارگاه در پاکستان، به حسینیهها، امام بارگاه میگویند.
سوزخوانی، چوکی، سوزخوانی یا چوکی رسم دیگری است که در آن حضار باادب خاص محضر شهدای کربلا در امامبارگاهشان این محفل را برگزار میکنند و به تضرع و عزاداری که آن را ماتمداری میگویند، میپردازند.
زیارت جهولا، مراسم «زیارت جهولا» یا همان گهواره حضرت علیاصغر نیز از جملهٔ این رسمهاست که در روز ششم محرم، برپا میشود.
اذان حضرت علیاکبر (ع) در روز دهم محرم در وقت فجر مرد و زن، پیر و جوان همه بر روی زمین مینشینند و اذان حضرت علیاکبر (ع) را میشنوند. حضار بر هر جمله اذان، ناله و گریه و زاری با آواز بلند سر میدهند و بعد از نماز نیز مراسم زنجیرزنی را انجام میدهند.
حلوای هویج برخلاف بسیاری از شهرها و کشورهای مختلف که نوعی غذا برای نذری دادن در روزهای عاشورا و تاسوعا انتخاب میکنند، پاکستانیها نوعی حلوای محلی در این ایام میپزند. حلوای پاکستانی بههیچوجه شبیه حلواهایی که ما میپزیم، نیست و برای تهیهٔ آن از هویج رندهشده، شیر، خامه، کره و شکر استفاده میکنند. این حلوا بعد از سردشدن، دسر بسیار خوشمزهای است و میتوان در تهیهٔ آن بهجای شکر، از عسل هم استفاده کرد.
انتهای خبر/
