یادداشت؛

پیغمبری که رحمت تقسیم می‌کرد

در پیشگاهش غنی و فقیر هرگز بزرگی و مانور عظمت نمایش نمی‌داد مگر در تقوا، شجاع‌ترین مردم در میدان عمل به‌طوری‌که قران از او اشدا علی الکفار، و در رحمت و عطوفت او را رحمابینهم معرفی می‌کند این دردانه پیامبر هرگز با مردم تندخویی نکرد و این سند را در قران از خود بجای گذاشت که ای محمد اگر تندخو بودی هرآینه مردم از دور تو پراکنده می‌شدند و خود را آن‌چنان عبد در مقابل معبود تا آخرین دم حیات قرار داد که همه را از این میزان عبودیت شگفت‌زده بلکه معترض به اینکه مگر خدا شما را رحمت نکرده چرا این قدر استغفار و گریه می‌کنید می‌فرمود آیا نباید بنده‌ای شکرگزار بود. او که خدا شایسته دیده هم خود وهم ملائک برایش سلام‌وصلوات و همه را امر به یصلون علی نبی کرده. پیغمبری که دلسوز امت، و غمخوار امت حتی دلسوز جاهلیتی که او را آزار می‌دادند بود.
او هرگز خود را در زمره پادشاهان، و مرفهین قرار نداد بر الاغ بی پالان سوار می‌شد کسی را هم کنار خود سوار می‌کرد بر کوچک و بزرگ سلام وکسی در سلام بر او پیشی نگرفت قُوت غالبش غالباً قلیل بود لباسش وصله‌دار همتش زیاد موونه اش کم خدمتش زیاد تلاشش کم‌کردن آلام بشریت، وهَم و غمش اصلاح امت و تلاشش دعوت به خدا بود و اگر می‌دانست امید به‌سوی خدای رحمان در هرکجا عالم بود از دعوت به آنان دریغ نمی‌ورزید.

مردم را دوست داشت به‌طوری‌که خشن‌ترین آدم‌ها در برخورد با او دچار انقلاب درونی می‌شدند. بر جهالت و نادانی مردم غصه می‌خورد، بر زنده‌به‌گور کردن‌های عصر جاهلیت اشک می‌ریخت لحظه‌ای آرام و قرار نداشت در بذل و بخشش همتا نداشت، دستش گشاده و انفاقش بسیار بود تا جایی‌هایی که برای خود چیزی باقی نمی‌گذاشت.
این مهربان پیامبر حضرت محمد مصطفی است که خداوند او را بهانه خلقت قرار داده است، (لولاک لما خلقت الافلاک) امروز همه ما در فقدانش و در ماتمش به سوگ نشسته‌ایم و داغ او ابدی و هرگز سردشدنی نیست.

انتهای خبر/